nog even doorbijten Henk!!!

Mei is wel degelijk de maand van de uitersten geworden, de twijfels, de goede en de minder goede momenten. Enerzijds worden we in de groep geconfronteerd met mensen geplaagd door kwetsuren en anderzijds mensen die iedere dag beter en beter worden. Het is leuk om te zien hoe de groep (elk op zijn niveau) zich klaarstoomt.

Een aantal weken geleden (na een week in het buitenland te hebben vertoefd) kon ik op een zondag het tempo gewoonweg niet meer volgen. Duidelijk niet hersteld van het werkvolume was het een eerste confrontatie dat ik niet klaar was/ben. Een extra dagen rust hebben deugd gedaan want aan het eind van die week kon ik 4 dagen fietsen. Een tweede parameter die mogelijks een slechte invloed had was mijn zadel. Stond het juist of niet, wie zal het zeggen? Het is in elk geval 3 cm naar voor toe verschoven, zodat ik compacter op de fiets zit. Ook dat gaf me een beter gevoel en daarna ging het in stijgende lijn. Met dank aan Henk om me hier over 'de streep' te trekken.

Het andere uiterste kwam dan ook Henk zelf tegen. Kraakbeen onder de knieschijf geschonden. Patat....dat kan tellen.......verdict: "je mag fietsen maar geen kracht zetten" &^%$*(9*^%$
Hoe doe je dat nu in godsnaam als je moet klimmen? Even checken op maandag leert dat het met Henk wel in de goede richting evolueert en zijn deelname niet in gedrang komt. Rustig fietsen en zwemmen moeten de conditie op peil houden. Niet opgeven, nog even doorbijten HENK!!!

Vorige zaterdag samen met Didier 145km in Zuid Oostvlaanderen gefietst en het was een prachtige rit. Het weer, het parcours en de conditie/gevoel was prima. De rit zelf heb ik vrij goed verteerd, tenminste op de dag zelf. De recuperatie tegen de dag nadien was toch iets minder.

De twijfels blijven en veel zal er aan de conditie niet meer kunnen gebeuren de komende 3 weken (inderdaad ons resten alleen nog een 3-tal weken) maar 1 zaak weet ik wel. Ik ga genieten (tijdens het afzien). Het enige waar ik op hoop is goed weer en geen ongelukken.